Dit gedicht heeft me jaren geinspireerd!
Voor het eerst hoorde ik het op het ITH, het Instuut voor Toegepaste Haptonomie waar ik ben opgeleid tot therapeut en aansluitend 12 jaar als docent les heb gegeven. Ik gebruik de laatste zin op de website (zie Time out) en regelmatig tijdens een begeleiding in Spanje of Nederland.

Het vertolkt zo mooi wat er gebeurd als mensen écht elkaar ont moeten, écht geinteresseerd zijn in anderen. Lees maar eens.                      

Ontmoeten

is meer dan iemand tegenkomen
of bij elkaar zijn.
Je ontmoet niet zoveel mensen.
Ontmoeten heeft iets
van verwondering en herkennning.
De ander is het antwoord op de vraag
op iets in jou.
ontmoetenklein
Een echte ontmoeting raakt je.
Niet dat je alles moet zeggen
tegen de ander,

Een client vertelde dat ze eigenlijk altijd bezig is met anderen en haast nooit aan zichzelf toe kwam. Ze gaf altijd veel aandacht aan anderen, zorgde voor iedereen, stuurde geregeld bloemetjes, ging langs bij zieke collega's en je kon haar altijd vragen om te helpen bij de voetbalvereniging of als je een invaller zocht dan ging je naar haar toe.

De laatste tijd kreeg ze wat vage klachten en kon ze het niet meer zo opbrengen zei ze. Maar ze was wel heel teleurgesteld dat niemand haar die aandacht en zorg gaf die ze zelf in jaren aan iedereen gegeven had. Ze was erg verdrietig hierover en zelf ook een beetje boos. 

Helaas was deze client in een valkuil gestapt waar velen van ons instappen. Namelijk liefde, aandacht zorg geven om iets terug te ontvangen. Niet bewust hoor, maar je ziet het veel. Voor wat hoort wat. Het kan gaan om vriendschappen, aardig gevonden worden, dankbaarheid krijgen, roem vergaren, allemaal zaken die je een goed gevoel geven. Het gebeurt is alle soorten van relaties. Ik noem dit geven uit nood.
 

(naar vertellingen van Toon Telligen)

Eekhoorn en mier besloten op reis  te gaan. “Waar gaan jullie heen?” vroeg vlinder. “We gaan op zoek naar onszelf”, zei eekhoorn.  “Maar hoe doen jullie dat dan?”  vroeg vlinder toen. “Nou”, zei mier, “dat is nog niet zo eenvoudig hoor”.” Nee”, zei eekhoorn, “alleen het zoeken van een goed plekje hiervoor was al een hele klus”.

Maar dat plekje hadden eekhoorn en mier uiteindelijk toch gevonden samen. In de Spaanese natuur op de Finca de la Fuente. En daar gingen ze dan, op weg naar het onbekende. Gelukkig was het er rustig, want in het bos waar ze woonden was altijd drukte om hen heen en stonden ze steeds voor iedereen klaar. Aangekomen in Spanje, na weer diverse avonturen beleefd te hebben onderweg, werden ze door Anneke en Jan Jaap hartelijk welkom geheten op de Finca.